Ekonomik sıkıntılar almış başını gidiyor. Yoksulluk diz boyu. Zengin daha zengin, fakir daha fakir. Emekli, asgari ücretli yaşam mücadelesi verirken iktidara yakın elitler gününü gün ediyor.
Nerede adalet. Yoksul vatandaş “şükür” çekerken nüfusun yüzde 10'u servetine servet katıyor.
Kafasını kaldıranın kafasına vuruluyor. Yargı adeta demoklesin kılıcı gibi sallanıyor. Herkes diken üzerinde. Acaba bir gün gece vakti, ansızın kapım çalınır mı diye vatandaşın gözüne uyku girmiyor.
Ekonomik değerlendirmelere göre; Kurumsal vergilerin yüzde 90'nını ödeyen, bir zamanlar hükümet deviren TÜSİAD başkanları dahi rahat değil. Kelepçeyle gözaltına alınıyor. Yurtdışı yasakları ile adeta sindiriliyor. İktidar kendi burjuvazisini yaratmak için MÜSİAD gibi alternatif iş adamları derneklerinin kongrelerine katılarak arkanızdayız diyor.
Rejim kendisine muhalif, alternatif ne parti, ne de işveren, ne de bilim adamı, ne de öğrenci, ne de özgür düşünen kadın istemiyor. Adam öldür, uyuşturucu sat, mafyacılık oyna, ne yaparsan yap sadece siyaset yapma yönetimi eleştirme, alternatif olma diyor.
Peki nereye kadar? Ömür boyu bu düzen bu şekilde gider mi? tabi ki bir sonu olacak. Uygulamaların kendi içerisinde hiç bir tutarlılığı yok. Sosyal medyada paylaşım yapan gençler terörizmi övmekten yaka paça gözaltına alınıyor. Oysa yandaşlar dün terörist dedikleri parti ve kuruluşlarla sarmaş dolaş. Yani iktidar yapabilir. Muhalefet yapamaz.
AK Parti kurucularından bazıları ve eski TBMM başkanları bu böyle gitmez diye açıklamalar yaparken; yetkililer üç maymunu oynuyor. CHP’nin Cumhurbaşkanı adayı İmamoğlu “turp”un büyüğü diye içeri atıldı. Toplumla ilişkilerinin kesilmesi için sosyal medya hesapları kapatıldı. Bunları yapanlar bu düzenin değişmesi durumunda sıranın kendilerine gelebileceğini hiç düşünmüyor. Oysa 12 mart’çılar, 12 Eylül’cüleri bu halk yakından gördü. Evren’i mezarlığa götürecek insan bulunamadı. Ülkemize, insanlarımıza yazık oluyor. Kaybeden sadace muhalefet değil bu ülkenin gençleri, çocukları.