ÇOCUKLUĞUMUN MASUMİYETİNE HASRET KALDI HEP BİR YANIM…
Hey gidi nostalji günler heyy…
Hatay/Antakya Çekmecesinde çocukluğumdan beri evlerde, o kışları çamur yazları toz toprak dar sokaklarda annelerin, çocukların hemen yanı başında irili-ufaklı sevinç ırmakları aktı hep… Bazen de coşkulu denizler dalgalandı, mavi yaz akşamları, o patikalarda.
Sonra gençliğimin en dalgalı uzak denizlerine açıldım, Fransa'nın, ilk etapta Paris, sonra Bordeaux büyükşehirlerinde kalabalıkların arasına karıştım... Ama hayatın bütün acımasızlığına rağmen, çocukluğumun masumiyetine hasret kaldı hep bir yanım...
Bu yüzden de hayatımın hemen bütün safhalarında yüreğimi hep ikiye bölerek yaşamak zorunda kaldım. Bir yanda yurtdışında yaşadığım dönemin, şartların dayattığı acımasız yarış, bir yanda ise üstü küllense de diplerde çocukluğumda yaşadığım ve hala ateşi bitmeyen sevgi diye bir şey...
Üniversite hayatımda, derslerden uzak, zaman zaman biraz kenara çekilip kitapların sükunetinde başka bir iklime kulak verirdim. Fransızların büyük şairi Rimbaud’un hayatıyla ilgili bir kitap almıştım 80'li yıllarında. Yves Bonnefoy’un ‘Rimbaud’ kitabı, ünlü şairin hayatına ilişkin bilgileri içeriyor. Çocukluğu, gençliği, hayatındaki çılgınlıklar ve şiirin o muhteşem limanından yeni iklimlere açılan Rimbaud...
Bu kitabı okurken altını çizdiğim bölümleri birkaç gün önce yeniden gözden geçirirken şöyle bir cümleyi tekrar tekrar okumak ihtiyacı hissettim: “Bizim yüreğimizde sevgi gibi bir şey vardı...”
Bu cümleyi tekrar okuyunca 60 yıl önceki çocukluğuma dönüp içimden “Galiba bir zamanlar bizim de içimizde sevgi gibi bir şey vardı” deme gereği hissettim.
Evet, gerçekten de her zaman yüreğimizde sevgi gibi bir şeyler vardı, ama zor zamanlara uyandık. Hayat giderek daha karmaşıklaşıyor. Artık kimse sevgi üzerine bina edilen bir hayatı çok da umursamıyor. Günümüzde insanlarımızın başka sevdaları var... Çünkü yüreklerin birbirine değdiği, paraya, makam ve mevkiye tekabül etmeyen sevgilerin geçen akçe olmadığı zamanlarda yaşıyoruz artık...