Zulme ve haksızlığa uğrayan bir topluluğun yanında durabilmek için söz konusu topluluğun inancını dikkate almak bir ahlak probleminin göstergesi.
İran rejiminin teokratik karakteri dolayısıyla bu ülkenin maruz kaldığı haksız saldırıya aldırış etmemek kadar, oradaki insanların farklı bir mezhebe mensup olması sebebiyle böyle bir konuda en azından tepkisizliği seçmek de ahlak problemi.
İran şii, evet. İran’da Fars damarı da var, evet. Hamas, silâhlı mücadele veren bir yapıydı, evet. 7 Ekim tartışılabilir bulunabilir, evet.
Ama tüm bu yapılar, İslâm dünyası dediğimiz coğrafyanın, zaman zaman “Gönül coğrafyamız” denilen dünyanın, kendine özgü şartlar içinde doğmuş paylaşsanız da paylaşmasanız da; bugünkü savaşta ABD/İsrail cephesini desteklerseniz de desteklemezseniz de, sizden bir parça olan yapılardır.
Türkiye’yi yönetenler bugüne kadar ABD yönetiminden rahatsız olduklarına dair esaslı bir cümle kurmadılar. Cumhurbaşkanı Erdoğan da iftar programlarında İsrail’i sert sözlerle eleştirirken, ABD’nin rolüne değinmekten kaçındı. “Bölgemizde yeni bir savaşa tahammül yoktur” ve “İsrail’in saldırgan politikaları bölgeyi ateşe atıyor” ifadelerinde Washington’un, Trump’ın adı dahi geçmedi.
İran ve Gazze’ye dair genel geçer bir iki cümle dışında; geride kalan hem ABD hem de “dostum Trump” ile son derece uyumlu bir ilişkinin devam ettiği yönünde. Türkiye çok uzun süredir ABD’nin Orta Doğu projesinin gönüllü destekçisi. Yeni konsepte de dahil olduğu ya da daha doğru tanımla Trump’ın Erdoğan’a alan açmış olduğu anlaşılıyor. Saray rejimi ABD eksenli siyasete tam destek verirken karşılığında da Barack’ın deyimiyle “çok istediği meşruiyeti” alıyordu.
Batı’ya, Doğu’ya, o isme veya bu isme bakmanın kimseye faydası yok. Otoriterliğe karşı yürütülen mücadelenin bir ayağı da savaş karşıtı hareket olmak zorunda.